Project Description

EVANGELIEDJES  OP DE GRENS

Toen koos ik op de grens van mijn leven
en durfde de stap te nemen
die scheiding maakt…
en ik stapte
in een onbekende wereld
onzekerheden en eenzaamheid
ik bracht onrust en verdriet
veroorzaakte verdeeldheid tot mijn spijt…
een tranenvloed
het huis dat werd vochtig
de ramen klam
nee, ze zijn nog niet droog
daar waar vrede was kwam haat
boze ogen en de stemmen hoog…
Toen koos ik op de grens van mijn leven
en durfde de stap te nemen
die scheiding maakt…
mijn schuld is groot
knaagt aan mijn eenzaam hart
tot bloedens toe
o God, vergeef me Heer
want… echt spijt heb ik niet
en los van zware boeien… leef ik weer !
ik ben niet bang
mijn ogen die zijn gericht
op al het goede
wat het leven me biedt
en het moment zal eenmaal komen
dat ik achter me kijk
en zeker weet…het is goed zo het is beter zo !

Je bent zo ver… niet te bereiken
je beschermt jezelf
door geen gevoel te laten blijken
maar je weet niet hoe mijn hart inkrimpt
door de trappen die jij geeft
geen groter pijn, dan die aangebracht
door wat eens in me heeft geleefd
groeide en groeide tot wat het nu is… kind in verwarring
Je lijkt zo ver… ik kan je nergens vinden
jij verhardt jezelf
nee, niets wat ons nog kan binden
maar je beseft niet dat mijn liefde voor jou
geworteld in mijn hart
wel omgezaagd maar nooit gerooid
de schuld is van mijn smart
groeide en groeide tot wat het nu is… liefde in verwarring
Wat heb ik je lief… o, wij zijn zo verbonden
en ik heb geduld
want de tijd heelt alle wonden
eens zul je begrijpen dat dit moest gebeuren
nu ben je nog te klein
dan zullen wij gaan zoeken
wat we thans verloren zijn
zoeken en zoeken, dat zal het zijn… zoekende liefde
Ik weet dat eens… als de bloesem gaat bloeien
ook onze band
opnieuw zal gaan groeien
dan vinden jij en ik elkaar weer
als de storm ons voorbij is gegaan
en wij, ontdaan van alle sier
naakt voor elkaar zullen staan
bloeien, ja bloeien, dat zal het zijn…
bloeiende liefde… kind uit verwarring…

Langzaam verandert mijn wereld
traag zijn de stappen
naar een nieuw bestaan
pijn en verdriet
harde woorden
als messen
waar ze nooit werden gehoord…
zo verandert de wereld om me heen blijde ogen…
zeldzaam onherkenbaar zijn ze…
vol haat daar waar eens gelach weerklonk
een beek van tranen die alles wat vertrouwd was
heeft weggespoeld…
waardoor het afscheid… minder pijnlijk zal zijn
Langzaam verandert mijn wereld
e-vo-lu-tie
naar een nieuw bestaan
het wildgegroeide gras
wordt weggemaaid
omdat de harde grond
geen zaadje meer verdraagt…
maar in de warmte van de lentezon
zal het gras weer groeien
om haar zaden te verspreiden
onder voeten, die de kracht weer zullen vinden
om dit onbekende leven, vol onzekerheid
te kunnen dragen…
waardoor het afscheid… minder pijnlijk zal zijn

eenzaam meisje…meisje van dertien
hunkerend naar liefde, warmte en zekerheid
hoe te bereiken, dit verwarde, jonge leven
veel te vroeg is zij haar basis kwijt
soms blij soms bedroefd
dan weer mopperend op alles, los of vast
en dan opeens…
een vonk in haar lichte kraalogen
soms bruin dan weer groen
de mond krult zich
en de zon breekt door
soms groot soms klein
bedelend nog even kind te mogen zijn ik wil jou…
zo graag de grond weer teruggeven
onder veel te snel gegroeide benen
die al dat verdriet
niet kunnen dragen
soms bang en moe
in verwarring, dit leven…
waar naar toe toch zal eens…
jouw hart haar warmte weer verspreiden
als het sombere gezichtje is verdwenen
de betoverende lach
het ijs doet smelten
soms flink en sterk
je doet alsof en hoopt dat ik niets merk
ik zal er zijn…
met jou het leven te ontdekken
hand in hand en hoofd omhoog
met een zekere blik
op de toekomst…

Donkere dagen komen
maar…God zij dank…00k gaan ze weer
geen enkel mens is mijn bezit
zeg ik mezelve keer op keer…
ze kiezen voor hun eigen weg
en dat mag mij niet deren
zolang ’t henzelf nu vrede schenkt
mag ik mijn hart niet keren…

ik lijd het meest onder het lijden wat ik vrees
doe weg die vrees…

Zo vindt het leed mij aangedaan
geen toegang tot mijn hart
ik doe het toch mezelf maar aan
`t verdriet en al die smart…
nee, niemand is daarmee gediend
mijn hart stopt niet met slaan
al wenste ik het af en toe…
het is niet stil gaan staan…

ik lijd het meest onder het lijden wat ik vrees
doe weg die vrees…
De gouden draad weer opgepakt
het leven lokt en lacht
de liefde in mijn hart laait op
die heeft daar steeds gewacht…
donkere dagen mogen gaan
ik stel mijn geest er boven
want donker vaak, maak ik ze zelf
dit ben ik gaan geloven…
ja…ik lijd het meest onder het lijden wat ik vrees
doe weg die vrees…doe weg… !

Ik heb je mogen dragen…
een hele korte tijd
slechts negen maanden in mijn schoot
toen was ik je weer kwijt
ik kon maar niet begrijpen waarom het zo moest gaan
ja, wat toch was de rede voor dit leed mij aangedaan
er scheen geen enkel licht meer door tranen van verdriet
onwetendheid verteerde mij
de `dood’… meer was er niet…
maar heel diep in mijn hart ontstond een vaag gevoel
dat, waar jij ook mocht zijn… jouw leven had een doel

Ik heb je mogen kennen…
heel even en misschien
dat ik jou in de toekomst
ooit nog eens weer zal zien
nee, jij was mijn bezit niet, ik kreeg je slechts te leen
dit ben ik gaan beseffen door groei van jaren heen
een kind mocht ik ontvangen, ik draag het ook weer af
en geef het vol vertrouwen terug
aan Hem, Die het mij gaf…

want heel diep in mijn hart werd ik mezelf bewust
van leven na de dood… en hierin vind ik rust

Ik heb je mogen voelen…
jij leeft nog altijd voort
heel veilig in Gods armen
ondenkbaar, vredig oord
wat kan ik beter wensen, voor jou, kind van mijn lijf
dan dat jij op mag groeien in het hemelse verblijf
gevoed met enkel Waarheid, door de engelen geleerd
bezit jij reeds de liefde
die nu pas in mij keert…

ja… heel diep in mijn hart begrijp ik nu het leven
en weet, wat jij ontvangt… had ik nooit kunnen geven…

De aarde draait… de aarde gaat, vanaf ’t moment dat zij bestaat en wij… we draaien met haar mee, als golven met de zee…

aan de ene kant…

sterven rijken, vet in weelde, die nog nooit hun schatten deelden welvaart, seks, roem en verslaving… egoïstische beschaving

De aarde draait omdat zij moet, nou en… wij hebben het toch goed want met een vinger van je hand, zit je zo aan die andere kant…

aan de andere kant…

uitgemergelde skeletten, schreeuwend om regeringswetten bange, moedeloze zwakken en de illegale wrakken

aan de ene kant…

worden mensen afgeslacht, vanwege nijd, bezit, uit macht godsdienst haat, een hoop ellende… zelfs een neonazi bende

De aarde draait en ieder ziet op de beeldbuis veel verdriet en niemand die ooit zeggen kan… wat, ik wist nergens van…

aan de andere kant…

zij die spot en haat niet mijden en voor mensenrechten strijden in geloof en vol vertrouwen aan een betere wereld bouwen

aan de ene kant…

onderuit voor televisie, vol met glamour, soap, commercie en discussie irritatie… een papieren democratie

De aarde draait onvertraagd, zolang zij mensen nog verdraagt steeds vaker siddert zij van binnen en roept ons tot bezinnen

aan de andere kant…

ja, daar kruisen onze wegen… komen wij elkander tegen als gelijkgestemde mensen, want de liefde kent geen grenzen

uit EEN BRON zijn wij ontstaan… waarom dan niet tezamen gaan wees niet bang en pak die hand, onderweg naar dezelfde kant de aarde draait, ze draait maar door… in vredesnaam, waar leef je voor heb lief, en houdt elkaar in stand… er is toch maar EEN KANT !!!

MEER EVANGELIEDJES VAN WILLEKE